Archive for October, 2006

First Cheer

October 5, 2006

"ปีหนึ่ง !! ยืดอกขึ้นมา !! นั่งตัวตรง มองมาข้างหน้า !! … เป็นวิศวกร ต้องมองไปข้างหน้า !!"

เสียงของผมยังดังในหัว แต่สมองกลับว่างเปล่า … ผมอยู่ทีไหน ทำอะไรอยู่เนี่ย

"ต่อไป พวกพี่จะมาสอนเพลงพวกเรา" เสียงของบอล เพื่อนรักที่ยืนอยู่ข้างๆผมพูดขึ้นมา

สอนเพลง ? … ใช่แล้ว ตอนนี้เรากำลังขึ้นมาสอนเพลงน้องๆในวันเชียร์วันแรก … เฟิร์สเชียร์
ผมและบอลยืนอยู่ในหอประชุมมหาลัย ข้างหน้าเป็นเด็กปี 1 นั่งบนพื้นกว่าแปดร้อยคน .. ข้างหลังหอประชุมมีรุ่นพี่ เพื่อนๆ อาจารย์ .. วันนี้มีคนเข้ามาดูไม่ต่ำกว่าพันห้าแน่ๆ
ทั้งหอประชุมเงียบกริบ ทุกคนรอฟังว่า ไอ้เด็กปี 3 สองคนที่ยืนทำหน้าเข้มอยู่ข้างหน้ากำลังจะทำอะไรต่อ

ย้อนกลับไปเมื่อคืนก่อนหน้านี้  … คำถามของกนกก็ดังขึ้นมาในหัว 
"พรุ่งนี้พวกมึงสอนนะ !!" กนกโบ้ย
"เฮ้ย … ไรวะ วันเฟิร์สเชียร์นะมึง คนเป็นแสน" บอล คู่หูของผมตอกกลับ เมื่อรู้ว่าตัวเองจะต้องขึ้นสอน
"เอาน่าๆ พวกกูไม่ชัวร์ว่ะ เพลงสถาบันแม่งยากโคตร" เหมา คู่หูกนกช่วยโบ้ยต่อ
"งั้นเอางี้ … โยนหัวก้อยเอา ใครทายผิด สอนพรุ่งนี้ .. " ผมตัดบท
"เออ ดีๆ … งั้นจองหัว" บอลเห็นด้วย , "เออๆ ก็ดี … ก้อยก็ได้" กนกตอบ
กิ๊ง … ผมดีดเหรียญบาทในมือขึ้นบนฟ้า แล้วคว้ามาวางบนหลังมือ … ทุกคนลุ้นกันตัวโก่ง …

ก้อย !! … เสียงกนก กับเหมาเฮลั่น

"ซวยจริงเว้ย !! … เฮ้ยๆ เมื่อกี้ซ้อมๆ ต่อไปเอาจริงละ" ผมบ่น
"ไม่ต้องเลยๆ" กนกยิ้มแป้น
"อ้าว … คุยไรกันอยู่สอนเพลงทั้ง 4" พี่เอประธานเชียร์เดินมาทักทาย "ตกลงพรุ่งนี้ใครสอน"
"เอ่อ … ผมกับบอลครับ" ผมตอบเสียงเหี่ยว
"เหรอ … อืม ดีๆ … คือพี่จะมาบอกข่าวดี … ว่าพรุ่งนี้เพลงสถาบันพี่ให้เวลาสอนเต็มที่เลย … 25 นาที" พูดเสร็จพี่เอรีบชิ่งหนีไปทันที
"25 นาที !!!#$%#" ทั้ง 4 คนพูดพร้อมกัน

ผมรีบหยิบสมุดเชียร์ขึ้นมาเปิด … "ชิบหายแล้ว" ผมคิดในใจ … ให้ 40 นาทียังไม่รู้จะทันรึเปล่าเลย … เพลงสถาบันเป็นเพลงที่ยาวมาก มีทั้งหมด 4 ท่อน , ท่อนละ 4 บรรทัด , บรรทัดละกว่า 10 คำ … ร้องเล่นๆกว่าจะจบรอบนึงก็หลายนาทีแล้ว … ต้องสอนเด็กใหม่ที่ไม่เคยได้ยินเพลงนี้มาก่อนเลยในชีวิต แถมยังต้องมาสอนในวันเฟิร์สเชียร์ ที่ใครๆก็รู้ว่าโคตรตื่นเต้น คนมาเป็นพัน … ตายแน่ๆ

…………….  "ปี 1 !! 3 บูม 3 บูม เตรียมตัว !! " เสียงเจ้าบอลตัวดี สั่งทำโทษน้องๆ ดังขึ้นมา
ผมรู้สึกตัวอีกครั้งนึง … ตอนนี้ผมยืนอยู่หน้าหอประชุมมหาลัย และต้องสอนเด็กปี 1 ตรงหน้า … ใช่แล้ว ตอนนี้เราต้องสอนเพลงน้องๆ

หอประชุมวันนี้แอร์เย็นกว่าปกติ … แต่มือผมมีแต่เหงื่อไหลออกมา รู้สึกว่าขาตัวเองสั่นนิดๆด้วย … ในหัวมีแต่เรื่องอะไรไม่รู้ร้อยแปด
นี่เรายืนตรงรึเอียงวะเนี่ย .. ทำไมวันนี้คนเยอะจัง .. ไอ้บอลสั่งบูมอีกแล้ว บอกแล้วไงว่าไม่ต้องทำโทษมาก เดี๋ยวไม่ทัน .. พวกเพื่อนๆหายไปไหนหมดเนี่ย ไหนบอกจะมาให้กำลังใจ .. ซวยแล้ว นั่นพี่ปีแก่เป็นสิบเลย .. จะมองอะไรกันพวกปี 1 ไม่เคยเห็นคนรึไง มองไปทางอื่นบ้างสิน้อง .. เอ๊ะ !! ลืมรูดซิปรึเปล่าเนี่ยเรา ……
ผมฟุ้งซ่านไปเรื่อย ก่อนจะเริ่มสงบลง พยายามสูดลมหายใจลึกๆ .. ตามองไปข้างหน้า .. เราซ้อมกันมาตลอดช่วงปิดเทอม วันนี้แหล่ะจะต้องทำให้ดีที่สุด


ผมมองไปทางพี่ก้อง ยืนเขียนเลขเวลาบนกระดานอยู่ข้างหลัง ตอนนี้เหลือเวลาอีก 25 นาที … เอาล่ะ ต้องทำเวลาๆ … พี่ก้องมองมาที่ผมแล้วยิ้มๆ เหมือนรู้ว่าคิดอะไรอยู่ … ว่าแล้วพี่แกก็หันกลับไปลบตัวเลข 25 ออก … แล้วเขียนคำว่า 20 ลงไปแทน

เฮ้ย !! … อะไร ยังไม่ทันได้สอนซักแอ่ะเลยนะพี่ ทำไมเวลามันลดลงแล้วล่ะ … ผมแทบจะเดินกลับไปขอเวลาเพิ่ม แต่ก็ทำไม่ได้

"เอาวะ … เอาไงเอากัน" … ผมพูดกับตัวเองในใจ แล้วก็เริ่มสอนเพลงด้วยความตั้งใจ

เด็กปีนี้ดูจะสอนยากกว่าที่คิดเอาไว้ บอกให้จำไม่จำ .. แต่ก็ต้องเข้าใจแหล่ะ เพลงอะไรก็ไม่รู้ ยาวจะตาย แถมต้องมาร้องให้เป็นในเวลานิดเดียว … ผมต้องพยายามสอนอย่างใจดี เพื่อให้น้องๆเข้าใจง่ายๆ จำกันง่ายๆ …

[เวลาผ่านไป]

 "ปี 1 !! 3 บูม 3 บูม เตรียมตัว !! " เจ้าบอลตัวดี สั่งทำโทษน้องอีกแล้ว

…..

"ไม่เป็นไรนะครับน้อง ตอนนี้พวกเราพยายามตั้งใจกันใหม่" ผมใจดีต่อ พยายามจะเข้าเรื่อง
 "ปี 1 !! 4 บูม 4 บูม เตรียมตัว !! " ไม่ทันไร บอล สั่งทำโทษน้องขึ้นมาอีก
"เฮ้ยๆ .. ใจเย็นๆ เดี๋ยวสอนไม่ทันหรอก" ผมแอบพูดกับบอลเบาๆ ระหว่างที่น้องบูมกันอยู่
"ช่างแม่ง" บอลตอบ "ก็น้องมันนั่งไม่นิ่งนี่หว่า … มันต้องตาย"

… เวรเอ๊ย !! … ผมด่าคู่หูในใจ ทั้งที่ก็รู้อยู่แล้วว่ามันก็เป็นแบบนี้ของมันมาแต่ไหน …
ผมเงยหน้าขึ้นมาดูเวลาที่บอร์ดหลังอีกครั้ง … -5 !! … เฮ้ย … เวลามันเกินแล้วนี่หว่า … พี่เอประธานเชียร์ยืนตาเขียวอยู่ข้างหลัง

ทำไงดี ? ทำไงดี ? ทำไงดี ? ทำไงดี ? … ในหัวผมมีแต่เครื่องหมายคำถาม
ข้างหน้าก็ปี 1 ที่แสนจะสอนยากสอนเย็น … ซ้ายมือก็มีคู่หูขาโหด ไม่ช่วยสอนแล้วยังสั่งแต่ทำโทษอีก … ข้างหลังก็มีพี่ๆยืนกอดอกเร่งเวลากันอย่างใจจดจ่อ
เวลาเจออะไรกดดันๆ มันเป็นแบบนี้นี่เอง … นี่แหล่ะที่เค้าเรียกว่าประสบการณ์ชีวิต

"ปีหนึ่ง ต่อไปพี่จะให้น้องร้องทั้งเพลง พร้อมพี่ๆ staff … หลังจากนี้จะมีประธานเชียร์ขึ้นมาตรวจเพลง .. ถ้าพวกเราทำได้ไม่ดี … เหนื่อยแน่ !!" ผมยืมคำพูดว๊ากเกอร์มาขู่น้อง

ผมชอบคำว่า "เหนื่อยแน่" … เป็นคำขู่ที่พูดขึ้นมาลอยๆ แต่มักได้ผลชงัดนัก … เหนื่อย ? เหนื่อยยังไง ? เหนื่อยแบบไหน ? เหนื่อยแค่ไหน ? … ไม่รู้ รู้แต่ว่า .. เหนื่อยแน่ … แน่นอน !! … วะฮ่ะๆ (ซาดิส จริงๆ)

ได้ผล .. ปี 1 ดูตั้งใจขึ้นอีก 200 % เห็นจะได้ … ตอนนี้เวลาคือ – 10 .. ก่อนที่เพื่อนบอลจะสั่งบูมมากไปกว่านี้ ผมรีบตัดบทพูดจบแล้วหนีลงไปดีกว่า
"ต่อไปประธานเชียร์จะขึ้นมาตรวจเพลง .. พวกเราทำกันได้ดี .. พี่เชื่อว่าพวกเราทำได้ อย่าให้เสียชื่อ วิศวะลาดกระบัง"
พูดเสร็จผมเก็บสมุดเชียร์เดินกลับมาข้างหลัง … ในใจคิดไปว่าพูดไปได้ยังไงวะ เสี่ยวจริงๆ

…………..

เชียร์วันนี้จบด้วยดี … ตอนค่ำทั้งทีมมีประชุมกัน ทุกคนเห็นว่าเราสอนกันได้ดี ใช้เวลาเกินไปนิดแต่ทุกคนเข้าใจ … และก็ไม่วายจะเปรียบเทียบผมกับคู่หูว่า คนนึงก็ใจดี๊ ใจดี สอนๆๆ แต่อีกคนแม่งโคตรโหด สั่งแต่ทำโทษ … เอ่ะอะ สั่งบูม สั่งบูม
สุดท้ายพีๆเลยให้ฉายาคู่เราว่า …

"โรมิโอ กับ ฮิตเลอร์"

คงไม่ต้องบอกนะว่าใครเป็นโรมิโอ ใครเป็นฮิตเลอร์ … ฮะๆ